اردیبهشت ۲۱


آفاق🌹

کاش می‌شد تا بگویم از چه بی پروا شدم
خود به کنجی در قفس با او، هم آوا شدم
با دو بال خود، می شد راه بر‌آفاق بُرد
بال و پر بگرفتم از او، عشق را ّعنقا شدم
دانه چین ‌‌‌ِدام کس، خاری‌ به پای چشم بود
کس نمی پرسد چه شد تا در دل او جا شدم
عشق آدابی ست، بارش کی به منزل می‌رسد
عاشقی را هرکه بودم در کنارش ما شدم
سهمم از تنهایی اش، هموزن بار‌عشق بود
من به راهش هر زمان مانند پشتم تا شدم
او به الماس نگاهش رخنه در دل می کند،
دل به بندش تا که دادم صید این دریا شدم
شعر را او صید گاه و دامنش دُر و گوهر
زآن که غواص گوهر بودم بر او پیدا شدم!
.🦋🐝🦋
محمود طیاری
رشت ۲۸ آذر ۹۶

نوشته شده توسط admin


نظر بدهید