محمود طياري

نمایشنامه‌ اپرای پیاز، ۸۶ ص، نشر افراز، نوشته محمود طیاری

(برنده جایزه‌ی اول نخستین دوره‌ی انتخاب متون برتر ادبیات نمایشی ایران)

نمایشنامه مستر موش، ۹۶ ص، نشر افراز، نوشته محمود طیاری

دو برش از جاده آرامگاه / فیلمنامه :
( کار برای صحنه یا بازی در سینما )

۲۴
زندان ، صبح .
آگل در کارِ بازی با یک قایق کاغذی روی یک
ظرف پر آب.

زندانی یک : دیگه مرخص شدی ، تمومش کن!
زندانی دو : فرستادن دنبالت … ُجل و پلاست رو جمع کن، برو.
زندانی یک : انگار جا خوش کرده.
زندانی دو : شانس تو ، هی! آگل با شمام.
آگل با انگشت قایقش را باژگون می‌کند.
همان وقت:
یک مأمور در آستانه در.
مأمور: رئیس زندان می خواد ببیندت. پاشو همراه م بیا.
آگل نگاهی بی‌تفاوت به دو هم‌بند، و بعد
به مأمور می‌کند، بلند می‌شود.
زندانی یک : انگار دستی هم می‌خواد. آزاد شدی مرد، برو!
زندانی دو : اولِ گرفتاری شه ، زکی!
آگل برای آن دو، دست تکان می‌دهد.
با مأمور می رود.

طرح صحنه یکم-:
نور از بالا، روی میزگرد شیشه‌ای، با پنج پایه چوبی، از جنس بامبو، که در نقطه مماس، چند ‌شاخه می‌شود: با سه ‌شاخه گل تزئینی روی میز، و چهار صندلی با کفیِ گرد، و‌ روکش مبلی از همان جنس، که بدنه آن نیز منحنی است:

بازی:
بکتاش، چیزی در لیوان پایه‌دار سر می‌کشد، و بلند می‌شود. نور، او را تا میز تلفن باگوشی سیار، می‌برد.
‌شماره می‌گیرد:
- الو…
حالا ما فقط صدای او را داریم. آن سوی خطِ سیم، نوری مشابه از بالا، پسربچه را، که گوشی را برداشته؛ می‌گیرد.
پسر بچه:- الو، بفرمایید.
در‌ یک خط مستقیم نور، با دایره‌ روشن، مرد و پسربچه، در مکالمه‌اند:
:- بفرمایید.
بکتاش:- اگه آقای، چیه ‌این… اسمش، دکتر… هست، می‌خوام باهاش صحبت کنم.
پسربچه:- اگه ممکنه… فرمایش‌تونو بفرمایید.
بکتاش:- فرمایشم برای ‌شما سنگینه!
پسربچه:-‌یعنی چی که سنگینه…
بکتاش:-‌یعنی ‌این که‌ شما موتورت نمی‌کشه! برای ‌شنیدن حرف‌های من، بابات هم…
مکث می‌کند.
پسربچه:- بابام هم چی؟
بکتاش:- به سن قانونی نرسیده!
پسربچه:- چی؟
دکتر:- موشی، کی‌یه؟
پسربچه:- نمی‌دونم بابا.‌ یه آقاهه‌ست، می‌گه ‌شما به سن قانونی نرسیدین!
دکتر:- بذار تلفن ‌رو ‌روی بلندگو، ببینم چی می‌گه.